Teatr absurdu Ionesco

"Widzę świat jako pozbawiony sensu, rzeczywistość jako irracjonalność. Właśnie to odczucie irracjonalności... chciałbym przekazać za pomocą moich postaci, którzy błądząc w chaosie, nie mają nic oprócz strachu, wyrzutów sumienia i świadomości absolutnej egzystencjalnej pustki" - wyznaje Eugene Ionesco, jeden z ojców teatru absurdu. Jak i inni wielcy kreatorzy "nowoczesności" proponuje zwrot do źródeł sztuki teatralnej: pradawnej sztuki lalkarskiej, kreującej wyolbrzymione, prymitywne wizje dla podkreślenia groteskowości rzeczywistości. Rumun z pochodzenia, Ionesco pisał w obcym dla siebie języku francuskim, który "preparował" w celu uwypuklenia absurdalności tworzonych scen. Język teatru Ionesco w zamierzeniu jest aktorem jego sztuki paradoksu i absurdu. Myślenie bohaterów jest "zabawą ze słowami", składa się nie z oryginalnych przemyśleń, ale z powtarzanych w koło językowych cliche. W bohaterach Ionesco widzimy współczesnego człowieka (siebie?) - konformistę, wykształciucha, ofiarę uogólnionych, bezmyślnie powielanych wyobrażeń o rzeczywistości, zakładnika posłusznego pełnienia obowiązków, izolowanego od prawdziwego świata przez udawany dobrobyt wzorcowego konsumenta.

Teatr .