Butoh - Taniec? Teatr?

Butoh jest trudny do zrozumienia i do szybkiego zaakceptowania. Jest kontrowersyjny, czasem wyśmiewany. Trudno powiedzieć czy jest to teatr, czy taniec, czy wręcz system filozoficzny, odwołujący się do kontaktu z mistyką natury. Niekiedy początki butoh są postrzegane jak nawiązanie do tragicznych wydarzeń japońskiej historii: zbombardowania Hiroszimy i Nagasaki przez Amerykanów w 1945. Niezaprzeczalnym faktem jest że butoh powstał jako część nurtu sztuki undergroundu. W latach 50-tych Tatsumi Hijikata i Kazuo Ono założyli grupę nazwaną "Taniec mroku" (jap. Ankoku butoh). Specyficzny ruch butoh od razu zainspirował nie tylko tancerzy, choreografów i aktorów, ale i przedstawicieli innych twórczych kół: filmowców, fotografów, muzyków. Trzeba podkreślić że nie jest to zjawisko związane wyłącznie z kulturą japońską (w odróżnieniu od tradycyjnego teatru japońskiego) - obecnie zespoły butoh są niemal w każdym kraju. Stereotyp mówi, że tancerz butoh ma być łysy i używać białego makijażu, jednak tak naprawdę butoh nie ma na celu ograniczenie artysty co do środków przekazu. Wykonawca butoh nie musi nawet tańczyć, często jego wystąpienie to po prostu zachowanie pewnej pozycji podporządkowanej estetyce i filozofii butoh, której główną przesłanką jest pokazanie emocji artysty poprzez nieskrępowany regułami tradycyjnego tańca ruch ciała.

Teatr .