Aktorstwo

Mówiliśmy o aktorstwie, a między innymi o tym, że wokół tej sztuki (z powodów najgłębszych) nie wytwarza się wielka tradycja intelektualna; problematyka tej sztuki często osiada na mieliźnie umysłowej, powstającej wokół teatru. Cierpi na tym i przez to przede wszystkim sprawa kształcenia aktorów. Rzeczywiście, akurat w chwili, kiedy wznowiony Teatr Narodów ukazywał sztukę aktorską jako centralny problem współczesnego teatru, międzynarodową bezradność w tej kwestii ukazały debaty odbyte w końcu lipca w Awinionie. Donosił o tym, bardzo obszernie, ,,Le Monde". Okazją do tych debat był coroczny festiwal awinioński, stanowiący panoramę francuskiego życia teatralnego. Niezależnie od festiwalu, panorama ta daje Francuzom w ogóle powód do zadumy; zniknęły stałe zespoły teatralne, potworzyły się w ich miejsce bardzo liczne, za to nietrwale, grupy i grupki, uprawiające raczej "terapeutykę społeczną" niż sztukę. Równocześnie jednak osiemdziesiąt procent zawodowych aktorów to bezrobotni, tymczasem zaś Konserwatorium (tradycyjna, narodowa szkoła artystyczna) przeprowadza reformy budzące gwałtowny sprzeciw: rozluźnia dyscyplina studiów, likwiduje dyplomowe przedstawienia konkursowe, stosuje metody dydaktyczne "niszczące dorobek kultury narodowej". Zmartwieni Francuzi postawili więc przed międzynarodowym gronem kompetentnych profesjonalistów pytanie: skoro sztuka aktorska jest centralnym problemem współczesnego teatru, to może dałoby się opracować jakąś nowoczesną koncepcję kształcenia aktorów albo przynajmniej zdefiniować funkcję szkoły aktorskiej?

Teatr .